Je
bent niet de eerste, maar ik denk wel de laatste
die dit heeft losgemaakt in mij.
Alsof het een begin is, van onderweg naar later,
soms gaan momenten nooit voorbij.
Want een blik werd een lach en een lach werd een autische naam.
En die nacht werd een maand en ik hoop er voor eeuwig hierna.
Want als we gaan van van je land,
daar kom je thuis.
We gaan van even aan, daar nooit meer uit.
Wat hierna,
wordt altijd kruist.
Alsof het al gepland is.
Wat als dit voorbestemd is?
Ik
wil niet zweverig zijn,
het voelt alsof jij en ik al geschreven staat.
Je lijf in m'n bed,
waartoe niet pas net,
maar wat als je nooit meer gaat?
Voor altijd was nooit m'n ding,
de een kwam dan de andere ging.
Maar het lot bracht me toen,
en daar ga ik niet tegen in.
Want een blik werd een lach en een lach werd een autische naam.
En die nacht werd een maand en ik hoop er voor eeuwig hierna.
Want als we gaan van van je land,
daar kom je thuis.
We gaan van even aan, daar nooit meer uit.
Wat als ons wat hierna, voor
altijd kruist?
Alsof het al gepland is.
Wat als dit voorbestemd is?
Voorbestemd is, oh.
Wat als,
wat als,
met meer dan toevallig,
zijn jij en ik?
Wat als we gaan van je land, daar kom je thuis.
We gaan van even aan,
daar nooit meer uit.
Wat als ons wat hierna, voor altijd kruist?
Alsof het al gepland is.
Wat als dit
voorbestemd is?
Voorbestemd is, oh.