A luna, cara cantica, ne me in atra dedas
Aves, ex urbe aurea, ferte indicia mea
Aves, ferte cantam cara, ut lugeam et fata mala
Num in immundorum terra, clavus ille adhuc claudit pia

Quando tandem carebimus tanta miseria
Quom patria vastata nunc iacet sub urtieis
Ubi es, benigna domina
Cur non mittis lucem almam tuam
E*e, terra infelix atra, veritas contra falsa nequit
Luna domina, quo adduces
Pergemus quocumque adduces
Potius nox tegat lumina, quam in falsa luce esse

Carmen triste nos non canimus
Etsi flentеs pro nostrorum malo
Sed non lacrima tollit dura
Patria somno non potest reddi
Illa vincta fuit prеssa
Tecta aurea voravit flamma
Sed renascetur rursum
Redibit nos larem ducet spe

Cur aerumnosae?
Cui aerumnosae?
Cur lacrimosae?
Cui lacrimosae?

Luna, claras terras lustra (Assurge, o luna, etsi tantum manent dura)
Sicut aves per umbras vola (Corda nostra premunt obscura, purdoque manet)
Et unda vasta foeda purga (Sed luna ascendet, nec cora peribunt una)
Pro turba fida spem crastinam serva (Audies fremitus undae, postea venient gaudia)

A luna nova, surgat luna pura casta
Fugio aerumnam, tecum nulla fleta
Sub luna rursus fiet clara terra