ด
วงจันยามกลางวัน
อาจจะมองไม่เห็น
อาจจะดูไม่เด่นเท่าไร
แต่ใครก็รู้
ความจริงมันไม่ได้หายไปไหน
...
วงจันยามกลางวันอาจจะดูมืดมิดเพราะแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามา
ได้แต่คอยเวลาที่จะกลับออกมาสว่างอีกครั้ง
คงเหมือนฉันที่เธออาจมองไม่เห็น
คงเหมือนเราที่แม้ต้องไกลกัน
แต่ว่าฉันไม่เคยจะหายไปแทบ
อย่าหนีฉันสมบัติแม้เบาไม่พบเธอ
แต่ฉันยังคงเป็นเหมือนเดิมห่วง ห่วงใหญ่เธอเสมอ
และยังคงคิดถึงเธอ
เพียงรอเวลาแค่เธอบอกมา
ฉันจะไปหา...
มองจันทร์นี้กลังคืน ในใจก็คิดว่าเธอจะคิดถึงกันหรือเปล่า
อยากฝากดวงดาวไปบอกกับเธอที่อยู่ทั้งนั้น
ก็เพราะฉันมันมองเธอไม่เห็น
ก็เพราะเราทั้งสองต้องใกล้กัน
แต่ว่าฉันไม่เคยจะหายไป
เธอยังหนีฉันสมบัติ
แม้เราไม่พบเธอ
แต่ฉันยังคงเป็นเหมือนเดิมห่วง
ห่วงใหญ่เธอเสมอ
และยังคงคิดถึงเธอ
เพียงรอเวลาแค่เธอบอกมาฉันจะไปหา...
ยังเฝ้ารอจะได้พบเธออีกครั้งหนึ่ง
ยังต้องรอให้มาถึงในวันนั้น
จะแสนนานสักเท่าไร
แต่ว่าฉันมันยังรอเธอจงมี
เธอยังมีฉันเสมอ
แม้เราไม่พบเธอ
แต่ฉันยังคงเป็นเหมือนเดิมห่วง
ห่วงใหญ่เธอเสมอและยังคงคิดถึงเธอ
เพียงรอเวลาแค่เธอบอกมาฉันจะไปหา...
ดวงเธอไม่อาจรับรางวัลอาจจะมองไม่เห็นอาจจะดูไม่แดนหรือเท่าไร
แต่ใครก็รู้ว่าความจริงมันไม่ได้หายไปไหน
ดวงเธอไม่อาจรับรางวัลอาจจะดูไม่มิด
เมื่อสายอาทิตย์ที่สายเข้ามา
แต่จะขอให้เวลาที่จะกลับออกมาสวัสดีครั้ง
ดวงเธอไม่อาจรับรางวัลอาจจะมองไม่เห็นอาจจะดูไม่แดนเท่าไร
แต่ใครก็รู้ความจริงมันไม่ได้หายไปไหน