Senne popołudnie,
senne popołudnie.
Z nieba żar,
asfalt miękki jak plusz,
zapadam się.
Widzę hamak i kładę się już, niech kołysze mnie.
Ktoś wachlarzem wysyła mi wiatr,
słyszę jak w szklance już pęka lód.
Ktoś owoce z drzewa mi rwał i przyniósł tu.
Proszę spójrz,
ile tylko siebie, do szczęścia nam brak,
senne popołudnie.
I tylko siebie odmawia nam świat,
żeby było trudniej.
Senne popołudnie,
senne popołudnie.
Słońcu wcale nie spieszy się w dół i co mi tam?
Wielkie morze napełnił ktoś,
więc wystarczy wstać.
Palce, stóp miły przenika chłod,
niby dreszcz, który od ciebie znam.
Teraz tylko stań za mną i mów, o właśnie tak,
właśnie tak.
I tylko siebie, do szczęścia nam brak,
senne popołudnie.
I tylko siebie odmawia nam świat,
żeby było trudniej.
I tylko siebie, do szczęścia nam brak,
senne popołudnie.
I tylko siebie odmawia nam świat,
żeby było trudniej.
Senne popołudnie,
senne popołudnie.
I tylko siebie, do szczęścia nam brak,
senne popołudnie.
I tylko siebie odmawia nam świat,
żeby było trudniej.
I tylko siebie, do szczęścia nam brak,
senne popołudnie.
Bez ciebie cisza przeszkadza mi spać,
miasto się wyludnia.
Senne popołudnie,
senne popołudnie.
Miasto się wyludnia,
senne popołudnie.