Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη
δύσκολα παίρνω.
Σ' ευχαριστώ που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη τώρα πιο πολύ,
μα δεν θα σ' το πω.
Το πειραγμένο μου κεφάλι γεμάτο άδεια παραμιλίτα,
φωτοτυπία μιας αλήθειας που δεν υπήρξε ούτε υπάρχει πια.
Σκίες του έρωτα στο τείχο,
αποτυπώματα να μην μπορούν,
να αναγνωρίσουν τ' όνομά μου,
να μ' αγκαλιάσουν και να φανταστούν.
Ιλουστρασιόν επιθυμίες,
να σπρώχνουν φιλιά σε μια γιορτή,
ένας παράδεισος αλήτης φωνάζει πίσω μου θεμαπηλή.
Μη με αντιγράφεις,
κάνω λάθος,
το ίδιο λάθος κάνω μια ζωή.
Κάποτε είπα σ' αγαπάω,
μα δεν κατάλαβα τι είχα πει.
Σ' ευχαριστώ που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη,
δύσκολα παίρνω.
Σ' ευχαριστώ
που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη τώρα πιο πολύ,
μα δε θα σ' το πω.
Σ' ευχαριστώ που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη,
δύσκολα παίρνω.
Σ'
ευχαριστώ
που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη τώρα πιο πολύ,
μα δε θα σ' το πω.
Σ'
ευχαριστώ
που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη,
δύσκολα παίρνω.
Σ' ευχαριστώ
που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη τώρα πιο πολύ,
μα δε θα σ' το πω.
Σ'
ευχαριστώ που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη,
δύσκολα παίρνω.
Σ' ευχαριστώ
που είσαι εδώ,
Σ' έχω ανάγκη τώρα πιο πολύ,
μα δε θα σ' το πω.