Zwarte Piet zat zo te huilen,
Zwarte Piet had zo'n verdriet.
Want hij had enorme kiespijn,
maar naar de tandarts wou hij niet.
Hij had een hele dikke wang,
met daaromheen een warme doek.
Sinterklaas zei,
eigen schuld Piet,
dat komt van marsepijn en koek.
O
Zwarte Piet,
wat een narigheid,
straks dan ben je al
je tanden en kiezen kwijt.
Blijf dus goed poetsen,
en dan blijven ze wit,
want anders krijg je straks kunstgewikt.
Hij deed s'nachts geen oog meer dicht,
stond van kiespijn op de kop.
Sinterklaas heeft toen maar doorgepakt en belde de tandarts op.
Zo kwam Piet bij de tandarts in de grote stoel terecht.
Die heeft toen de kies getrokken en heeft toen dit gezegd.
O Zwarte Piet,
wat een narigheid,
straks dan ben je al
je tanden en kiezen kwijt.
Blijf dus goed poetsen,
en dan blijven ze wit,
want anders krijg je straks kunstgewikt.
O Zwarte Piet,
wat een narigheid,
straks dan ben je al
je tanden en kiezen kwijt.
Blijf dus goed poetsen,
en dan blijven ze wit,
want anders krijg je straks kunstgewikt.
Een kunstgewikt.
Een kunstgewikt.