ปล่อยเวลาให้ลวงเลยผ่าน
ใจตรงนี้ที่มืดหม่น
เหมือนฉันคนลงทาง
ไม่เห็นทางจะออกไป
จนได้มาพบใครคนหนึ่ง
เปลี่ยนมุ่งมองที่เลวร้าย
โลกที่มีเธออยู่
สารหนุดงามเกินบันใหญ่ แค่คําเขือนที่ดูเงียบงั้น
จากกวานที่ขวางเกินไป
ฉันไม่กลัวสิ่งใดเมื่อเรามีกัน
ร้ายมิตรเธอดังความฝัน
ฉันไม่กลัวความเหน็บเหลา
รู้ดูกันได้ ฉันก็ไม่ว่า หากมีเธอข้างกาย
ฝนปล่อยปลายไม่อ่อนลา
รุ่นแบบเบาฉันสอนสาย
รู้ดูกันได้ ฉันก็ไม่ว่า แค่มีเธอตรงนี้ไม่กลัวอะไร
เพิ่งเข้าใจความอบอุ่นเมื่อเธอนั้นสวมกอด
ใจที่มันเคยปวด ปวดมีเธอช่วยคลายออก ลบล้างพรุ่งนี้ที่ตัวฉันเคยคิดไว้
คิดมาเท่าไรไม่เหมือนเดิม กี่คําคืนที่ดูเงียบงาน
จากกวาลที่กวางเกินไป
ฉันไม่กลัวสิ่งใดเมื่อเรามีกัน
ได้มีเธอดังความฝัน
ฉันไม่กลัวความเหน็บเหลา
ระดูการใด ฉันก็ไม่หวาน หากมีเธอข้างกาย
ฝนปล่อยปลายไม่อ่อนลา
รงแบบเบาฉันสนใส
ระดูการใด
ฉันก็ไม่หวาน
แค่มีเธอตรงนี้ไม่กลัวอะไร
ดังความหลายที่ฉันฟังรอนานนา บทแปลงราชที่ฝันสํารุงใจ
ระดูการใด ฉันก็ไม่หวาน
หากมีเธอข้างกาย
บทกังไกรของฉันแค่เพียงผู้ดี ไม่อ่อนหลอกให้ใครเข้ามาเจอ
รงแบบเบา ฉันสนใสระดูการใด ฉันก็ไม่หวาน หากให้อยู่ตรงนี้ด้วยกันนานๆ