Lieve mensen,
zo'n twee jaar geleden had ik nooit durven dromen
dat dit liedje mijn leven zou veranderen.
Pierre Karnes schreef dit liedje voor een zangeres uit België.
En ze is hier vanavond.
Hier is Mieke.
Duizenden strepen,
duizenden bomen,
ben in gedachten,
ben aan het dromen.
Ik zit in mijn auto en voel me bevrijd,
daarin zit mijn leven,
ik heb alle tijd.
Jongens, geef haar even een applaus.
Even geen zorgen,
nergens aan denken,
straks zal ik stoppen om bij te denken.
Flitsende lampen,
de motor die draait,
toch waar is niet een haan in je hoofd die kraait.
Ik weet nu dat er een engel bewaarder bestaat.
Je kunt hem niet zien
als hij zachtjes tegen je praat.
Ik weet nu ook
dat zo'n engel bewaarder op je let.
Ik kan het weten,
ik ben er zelf eens doorgered.
Tien kilometer,
dan ben je weer thuis,
je ziet in de verte het dak van je huis.
Je voelt dat je slaap hebt,
toch rij je maar door,
een engel bewaarder die bijna verloor.
En dan zie je bloemen,
alles is wit,
het is toch je moeder die naast je zit.
Je kijkt in haar ogen en ziet dan het raam,
alsof ze wil zeggen voorzichtig voortaan.
Ik weet nu dat er een engel bewaarder bestaat.
Je kunt hem niet zien als hij zachtjes tegen je praat.
Ik weet nu ook
dat zo'n engel bewaarder op je let.
Ik kan het weten,
ik ben er zelf eens doorgered.
Ik weet nu
dat er een engel bewaarder bestaat.
Je kunt hem niet zien
als hij zachtjes tegen je praat.
Ik weet nu ook
dat zo'n engel bewaarder op je let.
Ik kan het weten,
ik ben er zelf eens doorgered.
Ik kan het weten,
ik ben er zelf eens doorgered.