Það er að vera
minna sál, svefnin sækir mig
Ég komst í gegnum klíðin, búinn á því
Nú er mál, ég verð að leggja mig
Það er snárt að þurfa að sakna
Einhvers hinu megin við
Að þurfað upp úr svefni vatn
og byrja að finna aftur til
Svo ég likni augum aftur
sem að lokast til að sjá
Þig eina sinni aftur
síðan hverfur þú mér frá
Þig segja tímil
hættnað sár
en það er ekki rétt
hann bara degir þig
Svo á einu auga bræði
fyrir allt í einu lé
svo verður varum þig
Svo á einu auga bræði





Þústum að þurr saknar, einhvers hinn um eigin við.
Það þurfað upp úr sem við vaknar, byrja að finna aftur til.
Svo ég likni augum aftur, sem að hann lokast til að sjá.
Því einu sinni aftur, síðan hverfur þú með frá.
Svo ég likni augum aftur, sem að hann lokast til.
Svo ég likni augum aftur, sem að hann lokast til að sjá.
Því einu sinni aftur, síðan hverfur þú með frá.
Það er sjátt að þurfa að sakna.
Það er sjátt að þurfa að sakna.
Það er sjátt að þurfa að sakna.
Það er sjátt að þurfa að sakna.
Það er sjátt að þurfa að sakna.
Það er sjátt að þurfa að sakna.