A jeśli Twoja córka kiedyś spojrzy Ci w oczy i zapyta,
kim byłaś zanim byłaś moją mamą?
Powiem jej,
że byłam wszystkim,
czym bałam się być,
że długo szukałam siebie w oczach innych,
że zanim przyszło na świat,
ja też próbowałam się pojawić na nowo,
ale to ona bez słów
przypomniała mi, kim jestem.
A kiedy poczułaś, że narodziłaś się na nowo?
Kiedy dowiedziałam się od bliskich,
że mogło mnie tu nie być.
I co czujesz, kiedy wracasz do tego momentu?
Wdzięczność,
że moje życie nie skończyło się wtedy.
Nie wiem, co musiałaś czuć, mamo,
podpisując dokument,
czy mają ratować mnie czy ciebie,
ale dziękuję.
Dziękuję, że wybrałaś nas,
a ja żyję tak,
by nie zmarnować tej szansy,
jaką jest życie.
A teraz co czujesz?
Nie zawsze byłam rozumiana,
ale nigdy nie byłam całkiem sama i już wiem,
że każda blizna to nie wstyd,
to znak, że jestem,
że nie muszę być idealna, by być wystarczająca.
Czyli jesteś...
Jestem Weroniką w procesie,
nieidealną,
ale już nie zagubioną i co najważniejsze,
już nie sama.