Όχι, τέκει, δεν ξέρω να τραγουδάω.
Άκου.
Γεννήθηκα να με μόνος,
άρχισε να σε σκοτώνει όντως,
μα δεν με γιατρεύει ο χρόνος.
Ήμουν σιωπηλό παιδί,
τώρα αρχίζει η φωνή μου να πιένει ο πόνος.
Γίνεται λέξεις όμως δεν φεύγει,
δεν ξέρω που θα με βγάλει ο δρέμος αυτός.
Μα δεν μπορώ να σιωπήσω βλέποντας την αγάπη να πεθαίνει.
Και έκανα θυσίες για να σε σώσω αγάπη μου,
το εγώ μου και σήμερα είναι κρυμμένο στο πατάρι μου.
Δεν τα λέω λαφρά την καρδιά,
δεν και γάμη σου,
δεν τα κάνω να έχω κάτι για να μοιραστώ μαζί σου ποτέ.
My mama always said,
life is like a box of chocolates.
You never know what you're gonna get.
Κομμάτια σαν αυτά με μεγάλωσαν φίλες, sorry.
Εμένα δεν με μάθε κανείς πως να λέω story.
Και συγγνώμη,
ακόμα μια,
μα δεν σ' αρέσει πως τα λέω.
Φάρε το μπούλο δεν σε έβαλα να τα ακούσεις με το ζούρι.
Εγώ δεν ήθελα ποτέ να μοιάσω σε κανέναν,
όταν έκανα ό,τι έκανες μέσα μου είχα θέμα.
Θυμάμαι από μικρό παιδί πόσο πονές όταν
συμπέρανα που θα είμαι έτσι για πάντα,
δεν είναι ψέμα.
Οι πάλι μου συμμάθητες τα πάνω πως περίμενα,
εδώ και εκεί χαρά και όνειρα κύρω από τα χρήματα.
Έφυγα μακριά απλά για να επιβιώνω και να έχω
ησυχία λίγο τη νύχτα να μπορώ να γράφω πήματα.
Έφτασα 23 και ακόμα δεν νιώθω εντάξει,
το πρόγραμμα της να βρες τις μέρας δεν έχω φτιάξει.
Και νόμιζε θα με αλλάξει με την καρδιά
που έχω χάσει μήνες δεν την έχω ψάξει.
Θες κοκοκολίτσα?
Μπορώ να φάω περίπου 1.5 δισεκατομμύρια αυτά.
Γιατί το έχω χρέος,
το χεριού μου την πένα που μου δείξε φως τα 13 που δεν είχα κανένα.
Έγραψα τα πλακάτια και αν ήταν όντως απλά
κάτι άσε να το ξέρω πιο καλά από σένα.
Θυμάμαι είχαμε σχέδια,
πέζη και να χτίσαμε κάτι,
μα όταν σπάσαμε απλά κάτι πήρα για μένα.
Αυτό είναι το δώρο μου,
αυτό με γεμίζει,
σελίδα γεμίσε για αλήθεια το γράπει,
το γράφεται μόνο του.
Αυτό είναι αλήθεια,
απλά συμβαίνει,
δεν προσπαθώ.
Γεννήθηκα για αυτό και ώσπου να πεθάνω θα είμαι εδώ.