Dziś stoimy nadzei jak prawda,
którą zamknęliśmy w klatkach,
gdy serca w nich ostatni raz nam wybił rytm,
już nie skory do tańca.
Wiesz co mnie boli?
Boli,
że nie ma już nas tam,
gdzie piękne widoki to twoje oczy,
nie fiordy Tajlandia czy Madagaskar.
Zmiana dzienni, jak gdyby nigdy nic,
jak gdyby nigdy nic,
staliśmy się tak obcy sobie, że
że tak obcy sobie,
że nie pamiętam jak na imię ci,
jak na imię ci,
wiem tylko,
że znów kwitnie bez,
bez ciebie i bez mnie.
Bez ciebie i bez mnie.
Nie szkoda mi, że na mnie pykło.
Nie szkoda, że nie mam ci blisko.
Nie szkoda mi, że na mnie pykło.
Nie szkoda, że nie mam ci blisko.
Nie szkoda mi, że na mnie pykło.
Nie szkoda, że nie mam ci blisko.
Nie szkoda,
że jutro nad Wisłą nie będziemy pili znów za naszą przyszłość.
Bez ciebie i bez mnie.
Bez ciebie i bez mnie.