Εδώ και τώρα να πώς τρέχεις,
πώς κι ζεις έτσι τον καιρό
με προσπερνάς και κόντρα έχεις το ταραγμένο μου μυαλό
πετάς πιο πάνω από τα δέντρα,
απ' τα καλώδια της ΔΕΗ
απ' τα ράντσες και κεραίες κι απ' της ορχήστρας τη φωνή
πετάς τους δρόμους του θανάτου βουτάς τις λίμνες της ζωής
και φέρνεις το απάνω κάτω γέλας και σκύβεις να με δεις
τα δυο σπιρούνια σου κεντάνε όλου του κόσμου τα πλευρά
τρέχει το αίμα σου ποταμή κάτω απ' τις ρόδες σου κύλα
τα λάθη σου φοράς γιορτάνη φλουριά οι βλαστίμιες σου κυλούν
πέταγε σε σαν συντρίβανη κι αλλάζεις χρώμα του ουρανού
στα παραμύθια πένω βγαίνεις σαν ήλιος σε κλειστή αύλη
και στο δεξιχέρι κραταίνεις κλάδι ελιάς και νέα σπάθη
θα μου οδηγήσεις στα λιβάδια ή σε πηγάδια σκοτεινά
θα ανοίξεις πόρτα στα φεγγάρια ή θα μου κλείσεις την καρδιά
Αχ με τη φόρα που έχεις πάρει που θα με βρεις που θα σε βρω
είσαι τρεις ζώνη στο πατάρι ή μια νηφίτσα στο νερό
ηλεκτρισμένα τα μαλλιά σου φορτίζουνε μικρούς πόμπους και
βάζει μπρος κάθε ματιά σου χίλιους πειρατικούς ταχμούς
Αχ με τη φόρα που έχεις πάρει θέλεις δε θέλεις θα σε βρει
σου κάνει μάτια απ' το φεγγάρι και στη γωνιά σε καρτερεί
παίρνει αγέρα στα μαλλιά σου
τσάμπουκαλίς και δυνατός κόβει μαχαίρι
τη μήλια σου στον πάθος φαίνεται στρατός
στρατός στη τεία στρατονόμος μπαλάς και σώπλα ένα δυο
και είναι ασφάλτος ο δρόμος που καταλήγει στο στρατό
στρατός στη τεία στρατονόμος μπαλάς και σώπλα ένα δυο
και είναι ασφάλτος ο δρόμος που καταλήγει στο στρατό