Ástu fyrstu sín,
þá var allavega þannig fyrir mig,
gæt ekki liðið í búrstu.
Hleyfti þér innum dyr,
þú snýrðið þér strax við,
og skelldi henni beint á eftir þér.
Þú vastað eikheru,
sem ég vildi ekki sleppa,
en þú slefdi mér með svo mikli eyrð.
Afhverju þurft þetta enda svona?
Gastu ekki valið í hverna annan?
Þú sagðið að ég á skelli betur,
en mér finnst betra vera þú.
Held enginn, menn reyna skilja,
já,
migið og þú reyndir allavega.
Við erum ekki vinnir, við erum
ekki vinnir,
en hvað mértur þessu kvöldi?
Ég svo ekki betra af því gæst við mig,
sem er einn þar ekki líið,
en ég held ég saknaði þín.
Afhverju er ég svona betur?
Þú sýntist þú er á samastað og ég,
en hvað veit ég?
Léttilega er ég blættur.
Afhverju lefdi ég þér svona léttilega hin?
Ég vildi að við værum á sama kalla,
svo mært, svo mært sem er skilið eftir ósagt.
Þú sagðir að ég á skilið betur,
en mér finnst betra vera þú.
Þú held inkinn, menn reyna skil.
Ég har, ég har myggið og þú reytir alla bygga,
en ég þarf að segja þér að við erum.
Að gífi mig
við erum.
Að gífi mig við erum.
Þú myndir hrinkja núna.
Myndi ég í gleis, svarað þér.