Houden van mij mag nu in je eentje
Sinds vandaag heb jij jezelf weer in de hand
Alleen dat was ik toen al met z'n tweeën
Als schimmelsavond slaat hier op de bank
En licht niet over liefde, jij bent bang
Dat er weinig over blijft als ik vertrek
Terwijl jij maandenlang het van mij afpakt
Vergat allang jouw adem in mijn nek
Er is zo weinig gedaan, zoveel gezegd
Ik
heb je hart geboogd, ik troeg hem altijd bij me
Ik kon er niet meer mee lopen,
ik moest de last verbijden
Ik kan in jouw ogen staren,
tot ik de muur bereik
Tot het gevoel verbatert,
het niet meer naar jou toe leidt
Nu heb jij het bekende oog,
die kijk en als vreemd een arm
Met truppels die overloop,
met lippen die anders smaak
Want toen ik ze vroeger kust,
toen ik jou bij me had
Maar nu moet ik van je vlucht
Houden van mij mag nu in je eentje Sinds
vandaag heb jij jezelf weer in de hand
Alleen dat was ik toen al met z'n tweeën
Als schimmelsavond slaat hier op de bank
En lieg niet over liefde,
jij bent bang dat Er weinig over blijft als ik vertrek
Terwijl jij maandenlang het van mij
afpakt Vergat allang jouw adem in mijn nek
Er is zo weinig gedaan, zoveel gezegd
Heeft hij je wel begreep?
En houdt hij je wonden dicht?
En zijn de gesprekken beter?
En toon jij een echt gezicht?
Of speel jij je rol fantastisch?
Totdat je masker breekt en je er gauw
vanaf ziet En het dan niet meer weet
Want jij sprak de mooiste woorden,
of zag ik de mooiste jij?
En had ik allang verloren,
ik kon geen verliezer zijn
Ik wist ik had niemand nodig,
behalve dan jou en mij
Als ik maar bij jou kon zijn maar
Houden van mij mag nu in je eentje Sinds
vandaag heb jij jezelf weer in de hand
Alleen dat was ik toen al met z'n tweeën
Als schimmelsavond slaat hier op de bank
En lieg niet over liefde,
jij bent bang dat Er weinig over blijft als ik vertrek
Terwijl jij maandenlang het van mij
afpakt Vergat allang jouw adem in mijn nek
Er is zo weinig gedaan, zoveel gezegd
Houden van mijn macht mag ik beloof je
Ik houd niet meer vast aan hoe het was
Want ik wil het beleven niet meer hopen
En ik wil niet meer wachten op het straks
Ik zie dat jij je thuis voelt in zijn armen
Ik hoor dat het licht daar veller brandt
En langzaamaan begint het nu te landen
Maar zag het pas toen ik stond aan de kant
En ik kan toch niet meer winnen,
want mijn vrouwen die zijn op
Ik ben niet je man,
mijn lief,
ik ben niet meer je rot Eerder toch je branding wat de
liefde heeft gekost Konden we beide niet betalen,
van de schaduwen
verlost Maar nog druk met de verhalen en ik kijk
er weer op terug En dan lach ik en verdwaal ik door dit dorp
Dat ik vlucht en het niet meer kan
vertalen Naar de liefde die het was
En de woorden die er spraken,
maar die dromen zijn bedacht
En die gaan we nooit ervaren