Παγίδευτηκαμε σ' αυτή την ερημιά
Σορρές λέξεις,
ακραίες σκέψεις
Πέρασε πάνω μας σαν ίσκιος η φθορά
Και τώρα θέλεις πια για λου να ταξιδέψεις
Παγίδευτηκαμε στα δίχτυα της ζωής
Μήνες και χρόνια
κλέφτα περνούσαν
Μέσα σε τόση ησυχία τι να πεις
Πνιγμένα λόγια σ' άδειους δρόμους τριγυρνούσαν
Δεν ξέρω τι να είναι αυτό που πιο πολύ φοβάμαι
Να φύγεις ή να είσαι εδώ,
για ποιο απ' τα δυο λυπάμαι
Ίσως να μην αντέχω πια στο τίποτα κρυμμένος
Ίσως και όλα κάποτε να έχουν ένα τέλος
Παγίδευτηκαμε
σαν τέλειο το κενό Σαν άτροπες
και υποσχέσεις
Σε κάθε τι
που μοιάζει τόσο απλό
Κι όμως ζητάει
πολλά για να τα αντέξεις
Τόσο αυθινόπορα
κι ακόμα δεν σε ξέρω
Τώρα το βλέμμα μου
δε σανά ζητάει
Θέλω να πω
τόσα πολλά όμως σωπαίνω
Μισώ τη σκέψη μου που πια δεν σε χωράει
Δε ξέρω τι να είναι αυτό που πιο πολύ φοβάμαι
Να φύγεις ή να είσαι εδώ,
για ποιο απ' τα δυο λυπάμαι
Ίσως να μην αντέχω πια στο τίποτα κρυμμένος
Ίσως και όλα κάποτε να έχουν ένα τέλος
Δε ξέρω τι να είναι αυτό που πιο πολύ φοβάμαι
Να φύγεις ή να είσαι εδώ,
για ποιο απ' τα δυο λυπάμαι
Ίσως να μην αντέχω πια στο τίποτα κρυμμένος
Ίσως και όλα κάποτε να έχουν ένα τέλος