Κουμπάς στο τζάμι,
δε μιλάς πολύ,
παίζεις με τις λέξεις,
ψάχνεις απορμή.
Κυνηγάς το μέλλον,
μέσ' το παρελθόν,
θα θέλες νομίζω,
να με εγώ απώ.
Μοιάζει στη κάθε στιγμή να φεύγεις μακριά,
αγίλλες αρράτς,
μέσα σε κάθε σιωπή μια νέα αρχή ξυπνάς.
Μοιάζει στη κάθε στιγμή να φεύγεις ξανά στο φως άλλης μιας μέρας,
μετά από πάθος σιωπής αγνάς.
Στα νύχτα σου μάτια γλιστρά ο διάστηκός,
τι λάμψη τους να έχω όταν σβηστεί το φως.
Κι ύστερα όλα γίναν
χρόνος διχός αρχή,
και τελικά μου αφήσαν μια αδιανή ζωή.
Μοιάζει στη κάθε στιγμή να φεύγεις μακριά,
αγίλλες αρράτς,
μέσα σε κάθε σιωπή μια νέα αρχή ξυπνάς.
Μοιάζει στη κάθε στιγμή να φεύγεις ξανά στο φως άλλης μιας μέρας,
μετά από πάθος σιωπής αγνάς.
Μοιάζει στη κάθε στιγμή να φεύγεις μακριά,
αγίλλες αρράτς,
μέσα σε κάθε σιωπή μια νέα αρχή ξυπνάς.
Μοιάζει στη κάθε στιγμή να φεύγεις ξανά στο φως άλλης μιας μέρας,
μετά από κάθε σιωπή ξεχνάς.
Μετά από κάθε σιωπή ξεχνάς.