Μιλώ
για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
στρατιωτών
για τα τελευταία κουρέλια
από τα γιορτινά μας φορέματα
για τα παιδιά
μας
που πουλάν τσιγάρα
στους διαβάτες
μιλώ
για τα λουλούδια που
μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα
σαν κρανία ξεδόντιασμένα για τα κορίτσια
που ζητιανεύουν δίχωνοντας στα στήθια τις πληγές τους
μιλώ
για τις ξυπόλυτες τις μάνες
που σέρνονται στα χαλάσματα
για τις φλεγόμενες πόλεις τα σοριασμένα κουφάρια στους δρόμους
τους μαστροπούς πίτες που σέρνονται τις νύχτες στα κατώφλια
μιλώ
για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
για τα φορτωμένα
καμιόνια
και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
μιλώ
για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελωθανάτων
μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες που αφήσανε τα δίχτυα τους
και πήρανε τα βήματα τους
αν αυτός δοξάστηκε αυτοί στέψαν τα μάτια
κι οι συντρόφοι τους φύνανε και τους σταυρώναν
μα αυτοί οι Γαλλίοι το χρόνο παίρνουνε
να σκοτεινάσει την
αληθινή ησυχή
όρθιοι και μόνοι