Τι περιμένουν από εμάς, λες και τους χρωστάμε κάτι, γαμνιόλες
Γράφω σαν να είναι Νοέμβρης, γράφω σαν να είναι Δεκέμβρης
Όταν όλα πάνε καλά τον χειμώνα δεν περιμένεις
Βαράνε τα μπάσα μου πάλι μα γείτονες δεν έχουν εαπορία
Ξέρουν τι μάτι προσωπεύει και δεν μου ταιριάζει μόνο κατοικία
Το χέρι μου με μάτα πάλι, το λάθος δρόμο έχω πάρει
Πως θα μ' αρέσει το φως άμα δεν πολεμήσω σ' αυτό το σκοτάδι
Πολλοί μιλάνε για εμάς, λίγα θα πούμε για εκείνους
Έμαθα από τους πολλούς, γι' αυτό έχω στο κύκλο μου λίγους
Περνάω μαζί σου το χάραμα και σε στα φλόγα τα μάτια σου λάμπουν
Πίνουν κρασί στο όνομά μου, εγώ το χεινώ κάτω για αυτούς που με θάβουν
Θα φτάσω εκεί που μπορώ και στην πούτσα μου όλοι οι άλλοι που φτάνουν
Για σένα θα κάνα τα πάντα και δεν δίνω μία, οι άλλοι τι κάνουν
Θέλουν να δεις ο ήλιος, παλεύω να ζήσω, να το ξαναδώ
Θέλουν να μιλώ αυτός μου, τι πρέπει να κάνω, τι πρέπει να πω
Τη μία με παρεξηγούν, την άλλη με κοιτάνε λες κι είναι θεό
Κι εγώ το τρέχω, το τρέχω, το τρέχω σαν να δάμαι το 100
Στην κόντρα κανείς, μόνο εμείς, μας μεγαλώσαν οι δρόμοι
Πάντα θα είμαστε μόνοι, δεν σας έχω ανάγκη συγγνώμη
Στην κόντρα κανείς, μόνο εμείς, μας μεγαλώσαν οι δρόμοι
Πάντα θα είμαστε μόνοι, δεν σας έχω ανάγκη συγγνώμη
Ποτέ δεν θα μάθουν τι έχει μέσα το κεφάλι μου πραγματικά
Στον πίνακα πάνω κι εμένα κι εσένα μαυρή καλαθήκια κενά
Ατέλειες που δεν θα αλλάζουν ως ό, κι αν κοιτούσα ξανά και ξανά
Αλλά δεν θα ήταν όλα ωραία, αν ήταν όλα σωστά
Γράφω σαν να είναι Νοέμβρης, γράφω σαν να είναι Δεκέμβρης
Όταν όλα πάνε καλά, τον χειμώνα δεν περιμένεις
Γράφω σαν να είναι Γενάρης, γράφω σαν να είναι Φλεβάρης
Γράφω για πέντε κι εσένα θα, το πάμε όπου γουστάρεις
Γράφω σαν να είναι Νοέμβρης, γράφω σαν να είναι Δεκέμβρης
Όταν όλα πάνε καλά, τον χείμωνα δεν περιμένεις
Γράφω σαν να είναι Γενάρης, γράφω σαν να είναι Φλεβάρης
Γράφω για πέντε κι εσένα θα, το πάμε όπου γουστάρεις
Γράφω για άμερφες μέρες, έρχονται με όπλα και σφαίρες
Μάνα να μην με φοβάσω όταν βγαίνω μεθάω και αρχίζω στις τρέλες
Τρέχω τα βράδια και να με, όλα γύρω μου γυρνάνε
Μέσα από εμπόδια και δυσκολίες μαθάμε να μην σταματάμε
Γράφω και ζω, δημιουργώ, καλύβω αυτό το κενό
Μια θα με δείτε κάτω στα πατώματα και μια στον ουρανό
Θα μπω απευθείας, δεν υπολογίζω κανένα γαμοιό λιεχθρό
Ή θα με τελειώσουν για πάντα ή θα με κάνουν πιο δυνατό
Και θα μάθουν τι έχει μέσα το κεφάλι μου πραγματικά
Στον πίνακα πάνω και εμένα και σένα μαυρή καλαθήκια και να
Ατέλειες που δεν θα αλλάζουν όσο και αγκητούσα ξανά και ξανά
Αλλά δεν θα ήταν όλα ωραία, αν ήταν όλα σωστά
Γράφω σαν να είναι Νοέμβρης, γράφω σαν να είναι Δεκέμβρης
Όταν όλα πάνε καλά των χειμώνα δεν περιμένεις
Γράφω σαν να είναι Γεννάρης, γράφω σαν να είναι Φλεβαρίς
Γράφω για μένα και σε να θα, το πάμε όπου χωστάρεις
Γράφω σαν να είναι Νοέμβρης, γράφω σαν να είναι Δεκέμβρης
Όταν όλα πάνε καλά των χειμώνα δεν περιμένεις
Γράφω σαν να είναι Γεννάρης, γράφω σαν να είναι Φλεβάρις
Γράφω για μένα και σε να θα, το πάμε όπου χωστάρεις