Και δεν υπάρχει κάτι που να λέει πως
Όλα είναι τροχός και κάρμα
Όμως υπάρχει κάτι που να λέει πώς
Δεν έχουμε μέλλον και πλάνα
Και δεν υπάρχει κάτι που να λέει πως
Όλα είναι τροχός και κάρμα
Όμως υπάρχει κάτι που να λέει πως
Δεν έχουμε μέλλον και πλάνα
Αυτοί οι κόλας οι συνέχεια επεκτίνεται
Οι γύρω δεν καταλαβαίνουν εντί γίνεται
Και δεν υπάρχουν Θεοί, Τι να με κρίνεται
Καρδιά μου πέφτει και το σώμα μου αφήνεται
Αν έχεις νιώσει τι θα πει
Να αρχίσεις κάτι σπιθαμί προς σπιθαμί
Και να το βλέπεις να καίγεται μια αυγή
Αυτό είναι ο έρωτας και αυτή είναι η ζωή
Κοίτανε τότε το ποτήρι γλυκό
Σαν τη μέρα που σε κοίταξα και σου πας αγαπώ τώρα
Συνείδησα να πίνω άσπρο πάτω πικρό
Σαν τη μέρα που κατάλαβα πως δεν είσαι εδώ
Περνάνε τα χρόνια και εμείς μαθαίνουμε
Μια ανηφόρα με καρδιά μάθαμε να ανεβαίνουμε
Ζωή περπάταμε και άμα πέσω κράταμε
Σίγουρα δεν είμαι το παιδί που ήμουν κάποτε
Το άγχος και το κρύο τρυπάει
Μια ψυχή που από τα χρόνια έχει αρχίσει να χαλάει
Τελευταία ο εαυτός μου συνέχεια παραπατάει
Και ερχέτει μια σκέα απ' τον ουρανό και με κρατάει
Και δεν υπάρχει κάτι που να λέει πως
Όλα είναι τροχός και κάρμα
Όμως υπάρχει κάτι που να λέει πως
Δεν έχουμε μέλλον και πλάνα
Και δεν υπάρχει κάτι που να λέει πως
Όλα είναι τροχός και κάνα
Ωμός υπάρχει κάτι που να λέει πως
Δεν έχουμε μέλλον και πλάνα
Και δεν υπάρχει κάτι που να λέει πως
Δεν έχει πίσω γυρίσμα πουτάνα
Ωμώς υπάρχει κάτι που να λέει πως
Μου σου κάνε τα βράδια μας στην αλάννα
Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα σου μάνα
Να σε περνάνα απ' το σχολείο γιατί τα έκανα πουτάνα
Να σου έκαμε δόξα με καυνογόνα και ντουμάνια
Τα μυαλά μου στα κάγκελα μ' αυτά με έκαναν άντρα
Κάτι σαν την πρώτη μου γκόμενα
Κάτι σαν αυτά τα χρόνια τόμορφα
Παιδί ξεχωριστό με άλλο κότα όνειρα
Ξυπνάγαμε πρωί, πρωί μας ζούσα για τα πόγεμα
Πιτσιρικάς γυρνούσαμε στο χαμό
Μα πότε θα έρθει η μέρα που θα πάω δεκαοχτώ τώρα
Θέλω πίσω τη μέρα που ήμουν δεκαοχτώ
Το πρώτο τον κατάφερα, το δεύτερο χλωμό
Ακόμα θυμάμαι νυχτές με παπιά
Βόλτα κέντρο, πάμε θέα μες στα χαραματά
Παίζανε χαπνά και σκόνες και οι νομάς ήταν μουνιά
Μεγαλώσαμε όμως και τα βλέπω διαφορετικά
Ποια παιδιά, τα παιδιά από τα πάρκα
Στα αρχή βιάμασαν ήτανε το πλυζάκι μας μάρκα
Δώσαμε στη μουσική οστά και σάρκα
Τα μάθαμε αλλιώς όταν κοιτάγαμε στα μάτια
Και δεν υπάρχει κάτι που να λέει πως
Ζούμε για να πνέουμε γι' αυτό
Δεν το κατάλαβες ποτέ σου αλλά φτάνει που το κατάλαβα
Αγώ τώρα γκρινέμαι απ' αυτό
Μαρτίς του 14 λέει Chemical B
Το 15 μια ομάδα, μια ιδέα, μια φωνή
16 και 17 τα φίδια φάγανε πολύ
Το 18 τα κόβουμε απ' τη ρίζα και σιωπή
Και τώρα έλα να μου πεις εσύ
Ότι θα νιώσουμε την αρετή μαζί
Πως θα πετάμε στα αστέρια και όπου βγει
Δεν θα'ναι όμως το όνειρο που αρχίζει το πρωί
Ψυχή μου κράτα με λίγο ακόμα
Μπρις σπάσει και χαθείς από το σώμα
Πέντε λεπτά ακόμα, δώσε με αυτό το χρώμα
Που τόνιζε τότε κάθε παιδική μου εικόνα
Υπότιτλοι AUTHORWAVE