Οι γυναίκες απόψε,
ενώ είχαν τα παράθυρα ανοιχτά για τη δροσιά,
μία από αυτές η νεότερη,
επήγε να τα κλείσει.
Αλλά μία άλλη της είπε,
«Όχι παιδί μου,
άφησε να μπει η μυρουδιά από τα φαγητά.
Είναι χρία να συνηθίσουμε».
«Μεγάλο πράγμα υπομονή».
Εμείς
πρέπει να έχουμε υπομονή.
Αν κι έρχονταν οι μυρουδιές.
«Απόσα δίνει η θάλασσα,
απόσα γη
ο αέρα».
Και έτσι λέγοντας,
«Εματάνιξε το παράθυρο,
και η πολλή μυρωδιά των αρωμάτων αιχνόντουν μέσα,
και αιγιόμισε το δωμάτιο,
και η πρώτη είπε,
«Και το αεράκι μας πολεμάει».
Και μία άλλη
έστεικε σημά στο έτοιμο θάνατο παιδί της.
«Κι
άφ'σε το χέρι
του παιδιού,
και σώπασε λιγάκι,
και ξάφνου της εφάνηκε
στο στόμα το βαμβάκι».
Και μία άλλη είπε,
χαμογελώντας,
να διηγηθεί κάθε μία το όνειρό της.
«Κι όλες φωνάξαν μαζί, κι είπαν πως είδαν ένα,
κι ότι αποφάσισαν μαζί να πουν τα όνειρά τά τους».
Και
μία είπε,
«Μου εφαίνοντουν
ότι όλοι εμείς,
άντρες και γυναίκες,
παιδιά και γε,
είμαστε ποτάμια,
πια μικρά πια μεγάλα,
και τρέχαμε
ανάμεσα σε τόπους φωτεινούς,
σε τόπους σκοτεινούς,
σε λαγκάδια,
σε κρεμούς απάνω κάτω,
και έπειτα εφθάναμε μαζί στη θάλασσα με πολύ ορμή.
Και μέσα στη θάλασσα
γλυκά βαστούσαν τα νερά μας».
Και μία δεύτερη είπε,
«Εγώ δα δαφνές,
κι εγώ πως,
κι εγώ σφώτια μιαν όμορφη,
παστράφταν τα μαλλιά της».
Κι αφού όλες διηγήθηκαν τα ονείρα τάτους,
εκείνη
που είχε το παιδί αιτημοθάνατο είπε,
«Ιδέες και εις τα ονείρα τα ομογνωμούμε,
καθώς εις τη θέληση και εις όλα τα άλλα έργα».
Κι όλες οι άλλες συμφώνησαν
και τριγύρισαν με αγάπη το παιδί της,
που είχε ξεψυχήσει.
Υπήρχαν
και οι γυναίκες, που έπρεπε να γεννήσουν παιδιά,
και οι γυναίκες που έπρεπε να γεννήσουν παιδιά,
και οι γυναίκες που έπρεπε να γεννήσουν παιδιά,
και
να τα σλατρεύουμε
έως την ήστερη ώρα.