Ω, τι
τόσο πολλούί αυτοί λόγοι έργονοι!
Ω, τι δυσκολίες που έριξαν όλοι αυτοί,
Λόγο,
έργο,
νόημα.
Μητέρα,
Μητέρα,
Μητέρα
μεγάλο ψυχή,
Μητέρα
μεγάλο ψυχή, στο πόνο και στη δόξα.
Μητέρα,
Μητέρα,
Μητέρα μεγάλο ψυχή,
Μητέρα μεγάλο ψυχή,
στο πόνο και στη δόξα.
Κι αν στο κρυφό
μυστηρίο
ζουν πάντα τα παιδιά σου,
με
λογισμό και μόνιρο τη χάρη έχουν τα μάτια.
τη χάρη έχουν
τα μάτια.
Τα μάτια,
τα μάτια, τα μάτια το τα να σε δουν,
τα μάτια το τα να σε δουν,
μες στο πανέραμο δάτω δάσος.
Που ξάφνου,
που ξάφνου,
που ξάφνου σου τριγύρισε,
που ξάφνου σου τριγύρισε τα θάνατα ποδαρια.
Κοίτα με φύλλα της λαμπρής,
με φύλλα του βαγιώνε,
το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα,
δεν είδα.
Δεν άκουσα,
δεν είδα.
Αταραχή,
αταραχή,
αταραχή σαν ουρανός,
αταραχή σαν ουρανός μ' όλα τα κατακαλυπόχη.
Του
μεριτός αφαίνονται
και μερινέ εκκρυμμένα,
αφέα δεν μπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου,
ν' ακούσω τη
φωνή σου.
Αφέα δεν
μπορώ ν'
ακούσω τη φωνή σου.
Και έφθισε το του ελληνικού
κόσμου να τη χαρίσω.
Έχει μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι,
και το
ξερό χορτάρι.
Μητέρα, μητέρα,
μητέρα μεγάλο ψυχή,
μητέρα
μεγάλο ψυχή, στον πόνο και στη δόξα.