भगवान बुद्धाला सम्पूर्ण ध्न्यान प्राप्त चाले।
त्याअत त्याननी चार आर्य सत्यांचा शोध लावला।
एक, दुख।
दोन,
दुखाचे कारण।
तीन,
दुखाचा नाश।
चार,
दुख नश्ट करनयाचा मार्ग।
बुद्धधम्माची ही चार मूल तत्वे आहित,
वत्या धर्माची व्यापक उभारणी याँ चार तत्वांवर चालेली आहि।
आर्यमणजे सर्वोत्तम् सर्वश्रेष्ठ,
अबाधित सत्यमणजे वस्तु निष्ठ वव्यवहार्य
स्वरूप सिध करनारे तत्वध्नान्याला
मध्यमार्ग व तरकशुध विशुध मानवी जीवन मार्ग असे ही मनतात।
बुद्धधम्माचे अधिस्ठान मन्जे वशिष्ठ पुर्ण सत्यावर आधारित
असे मानवी जीवन साफल्याचे मार्गदर्शक तत्वध्नान होय।
बुद्धधम्माचे आधारित तत्वध्नान होय।
जार अर्थी दुखा है त्यार अर्थी दुखाला कारणे ही असली पहेजेत।
त्यार अर्थी दुखाला कारणे है त्यार अर्थी दुखाचा नाश करता इने पण
शक्या है आणि दुख नश्ट करनेचा मार्ग त्यालाज दुख निरोध गामी पर पर
परवार्थ पर परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवा
परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ
परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ
परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ परवार्थ �
जगा मधे वेग विगले प्रकारची दुखः आहित।
मातारपणाचे वह मरणाचे दुखः।
मनुशाचा जीवनाथ शोक करणाचे अनेक प्रसंग एतात।
ते सुधा दुखकारक असतात।
अपरिय शब्द,
पदार्थ,
व्यक्ती,
प्राणी,
यांचांशी सम्बन आला,
मन्जे ते ही दुखकारक असते। त्याज प्रमाने प्रीय प्राणयाचा,
पदार्थाचा,
वस्तुचा,
व्यक्तीचा वियोग ज़ाला,
तरी दुख होते। इच्छित वस्तु न मिलालेज,
ते सुधा दुखकारक ठरते। वाइट वातावार�
तरी अंतिम दुख हे होनारच,
भगवान बुद्धाचा हा शोध सर्वकालिक आहे। उतकट इच्छा ही प्रतेग
दुखाचा मुलाशी असते। हे दूसरे आर्य सत्याहे। दुखाचे कारण
तिवर इच्छा। इच्छेचा परिणाम अध्नाद्व भ्रामक कल्पनाहे�
धम्माचा मुल उद्धेश हाहे तो दुख निवारण,
मन्जेच तिसरे आर्य सत्य होई।
लोभ,
वेश वभ्राम यानचा शेवट करने।
दुखाचे आकलन वधुखाचा नाश तुष्णा नाशाने करता येतू।
कामत्रुष्णा, भवत्रुष्णा, वविभवत्रुष्णा
यानचा नाश केला पाहिजे,
तरस दुखाचा नाश होईल।
कामत्रुष्णा
मन्जे चैनीचा पदार्थांजी तुष्णा
यामुले मनुष्य प्राणेअत संघर्ष कलह वाढतात।
भवत्रुष्णा, मन्जे जीवित तुष्णा,
जगनेयाची इच्छा,
संघर वर्ष्य आयुश मिलाले तरी मानसाची तुर्पती होत नाही,
मेल्या वरही सूख मिलाले पाहिजे,
अशी इच्छा,
विभवत्रुष्णा,
मन्जे जगातुन नाहिसे हुँ जानेयाची इच्छा,
वरिल सर्वत्रुष्णा नाश च्छाल्या
तर जदुखाचा अंत होवील।
तुर्ष्णा नाशाने दुखनाश होतो,
हे समजले,
तर तुर्ष्णा नाशाला काही उपाय आहेत काहे?
हे चव्थे आर्य सत्य आहे,
हा मार्ग मन्जेज आर्य अश्टांगिक मार्ग होई,
मानुस आणि मानसाचे मानसाशी या जगातिल नाते,
हा बुध्धाचा धम्माचा केंद्र बिंदु आहे,
मनुश्य प्राणी दुखात,
दैन्यात आणि दारिद्रत रहता है,
लोभा पासून दुख उत्पन न होते,
लोभा तुन भै निर्मान होते,
लोभा पासून पूर्णपने विमुक्त जहल्याने,
दुख आणि भै या पासून मुक्तता लाबधते,
अपल्या जवलची कुछले यी वस्तु हरवली तरी दुख वाढते,
प्रीय व्यक्तीचा वियोग जहल्यास दुख होते,
अप्रीय व्यक्तीचा सामना जहल्यास दुख होते,
महणूनस,
मानसाने
कशा सम्मंदीही आसक्ती ठेवुने,
जानन कोनते ही अतीप्रिय कीवा द्वेश करने जोगे वाटत नही,
त्यानन कोनते जी दुख नही,
दुखचे अस्तित्व मान्य करने आणि ते नश्ट करनेयाचा मार्ग दाखमीने,
हाच भगवान बुध्धाचा धम्माचा पाया होई,
मनुनच भगवान बुध्धाने सांगितले की या धम्मानुसार
जर प्रत्तेकाने पावित्राचा मार्ग अनुसरला,
सदाचरणाचा मार्ग स्विकारला आणि शील मार्गाचा अवलंब केला,
तर त्या मुले दुखाचा निरोध होईल,
हा लोभ आनि द्वेश नस्ट करने आचा मार्ग,
मध्यम मार्ग होई,
हा मार्ग अपलेला पाहाईला शिकवीतो,
जानाईला शिकवीतो,
आणि घ्नान देतो,
अपलेला शान्ती,
अभित्न्या,
बोधी,
आणि निबान यानचे कड़े नेतो,
निबान हे दुसरे काही नसून,
तो अश्टांग मार्ग,
मध्यम मार्ग आहे,
सोप्या शब्दाथ सांगाईचे,
मन्जे निबान मन्जे विकारां पासों मुक्ती,
सजीव वणिरजीव वसुम्षीत तीन महत्वाची
लक्षने भगवान बुध्धाने सांगित लेली आहेत,
अनित्य लक्षन,
मन्जे अशाश्वत पणा होई,
प्रत्तेक वस्तू ही पर
नारी,
रुपांतरित होणारी,
नाशवन्त व अस्थीर आहे,
आपन त्या वस्तूला धरून ठेवू शक्कत नाही,
आज मितीला जा स्थितित आहे,
त्याज स्थितित तिपुडचा खशणे,
उद्या नंतरचा कालाथ राहू शक्कत नाही,
नदी,
वनस्पती,
डोंगर, दगड,
मानवी शरीर सर्व बदलनारे क्यूंवा अशाश्वत आहेत।
दुख लक्षन,
मानसा चा तथा प्राणयाचा असंतुष्टपणाचा अनुभव मनजे दुख होई,
मानव प्राणी वतयाचे सम्पूर्ण जीवन दुख मया हे,
क्लेशा दुखा है,
दडपणाच दुख अढर्ते,
विफलते दुखाची जानी होते,
वेदने दुखाचा अनुभव येतो,
आजारीपणाच दुखाची अनुभवती होते,
दुर्दैविपनाच वज़दियाच याच दुखाची दडलेले अढर्टे,
प्रापणच दुखाच ने भरलेला है,
जन्ममृत्युचे चक्र ये दुख मया हे,
वैश्विक सूख जरी प्राप्त जाले,
तरी अन्तिम्रुत्यु या दुख उत्पन न करनारच,
अनात्म लक्षन,
अस्तित्वात असलेले वस्तु निरपेक्षा हैत,
त्या वस्तुचा स्वतंत्र भाग सापडू शकत नाही,
आपनास कोन त्याज बाबी वर अधिकार सांगता एत नाही,
आपन अपल्या शरीराला अजारी पडू नकोस् असे सांगू शकत नाही,
क्यूँआ महतार्पन थामविने अपल्या हातात नाही.
मानवी शरीर विवीद घटकांचा संच आहे,
त्याग पाँच वस्तुँचे अस्तित्व,
कार्य वजागुरुत्पणा यान्ना वेगले क्यूँआ अलग करता एत नाही,
यात कोनताच घटक कायम स्वरूपी नाही,
एक जरी घटक नष्ट चाला तरी मागे काही चूरत नाही,
सर्वसजीव निरजीव घटक,
पुरुथ्वी,
पाणी,
उश्णता वो वायू यान्नी बनलेले आहे,
मानवी शरीर बत्तिस घटकांचे बनलेले आहे,
पाणी,
रक्त,
कफ,
लाड,
अस्थी,
दात, नखे,
यकुरूत, फुफूस, इत्यादी,
या पैकी एकाही अवयवाने काम करनेची नाकारले,
तरी त्या शरीराचे अस्तित्वच नाही से होते,
फक्त अंतर अस्ते,
ते दूर,
जवल,
मिनीट, तास, ववर्ष यान्चे,
फक्त विनाशाचा गतित वेगाद फरक अस्तो,
इच्छा,
द्वेश,
मोह,
स्वता मधु नष्ट जाले, तर मनुष्य मुक्त होईल।
श्रेणं गच्चामि
श्रेणं गच्चामि
श्रेणं गच्चामि