Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ,
αντάρτες και θεοί κληρονομιά μου.
Μετρούσα τους αιώνες με τον ήλιο αρχηγό,
τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου.
Μα κύλισαν τα χρόνια σε λάθος ποταμό,
ξεφτύλα,
τηλεόραση και πλήξη.
Τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό
κι ένα αεράκι να μη λέει να φυσήξει.
Η κορίτσι τρέχει σαν τον ανεμό,
σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη.
Παστράψε το νήμα,
όνειρο παράνομο.
Δε
μου φτάνει πρώτο.
Για ποια
Ελλάδα
ρε γαμώτο.
Αθάνατη πατρίδα μου,
προεκλογική της αφασίας και του μετεμποδίων,
αδίσταχτο τοπίο τροχέλη πτυγή των ραμμάτων και των μυστηρίων.
Μια πίκρα,
μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό με το που ανοίγεις την εφημερίδα.
Ελλάδα,
σ' αγαπούσα κι ακόμα σ' αγαπώ.
Όπως σε πρόλαβα, σε γνώρισα, σε είδα.
Αχ,
φεύγει ένα κορίτσι τραγίσαν τον ανεμό,
σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη.
Αστράψε τον ύμα,
όνειρο παράνομο.
Δε μου φτάνει πρώτο.
Για ποια
Ελλάδα
ρε γαμώτο.
Για ποια
Ελλάδα ρε γαμώτο.
Στη χώρα των νερών γεννήθηκα κι εγώ.
Φαριά,
πολύ βαριά η κληρονομιά μου.
Τις μέρες να μετρώ, με έναν ήλιο να βαγώ.
Τα τραύματα του κόσμου όλα δε κάνει.