Kiedy się dziwić przestanę?
Gdy w mym sercu wygaśnie czerwień?
Sto ostatnie niemądre pytanie,
Nie zadane w połowie przerwy.
Będę znała na wszystko odpowiedź,
Ubożuchna rozsądkiem maleńkim.
Czasem tylko popłaczę sobie,
Uzamiskliwej, głupiej piosenki,
By za chwilę wszystko,
wszystko zapomnieć.
Kiedyś się dziwić przestanę.
Kiedy się dziwić przestanę,
Zgubię śpiewy podziemnych strumieni.
Umrze we mnie co nienazwane,
Co mi oczy jak róże płomieni.
Gdy niejednakim rytmem pobiegną,
Znieczulone, rozsądne,
żałosne,
Tylko życia straszliwe piękną.
Mnie o mnie nieśmiało wiosną,
Za daleko jej
będzie do mnie.
Kiedyś się dziwić przestanę.
Kiedyś się dziwić przestanę,
Lżej mi będzie i łatwiej bez tego,
Ścichną częścia i bóle wyśmiane.
I nie spytam już nigdy,
dlaczego.
Ha!
Błogi spokój wyrówna mi tętno,
Gdy się życia,
gdy się życia nauczę na pamięć.
Wiosny czułe
i bolesne piękno,
Pożyczoną poezją zakłamie.
I nic we mnie, we mnie,
Nic koło mnie, koło mnie.
Koło mnie.
Kiedyś się dziwić przestanę.
Będzie po mnie.
Będzie po mnie.
Powiem wam dwa słowa o tym otworze.
Kiedyś się dziwić przestanę.
To był siedemdziesiąty pierwszy rok.
I dostałam tekst od Jonasza Kofty.
Przepiękny tekst.
I dałam go Czesławowi Niemenowi.
A Czesław nie lubił żadnych projektów obcych.
I
pokazałam mu ten tekst.
A Czesław się nie odzywa zwykle, w ogóle.
I patrzy i mówi, ale po chuj.
To było wszystko,
co usłyszałam od niego.
Po chuj.